Zamek w Ujeździe zlokalizowano w północnej części miasta, na krawędzi niewielkiej podmokłej doliny, na zachód od kościoła św. Andrzeja. W świetle wyników badań Jerzego Romanowa najstarszym elementem założenia była kamienna wieża o boku ok. 8,4 m, sprzężona z masywnym murem obwodowym (ok. 31,5 × 23,0 m) oraz systemem wałów i fos. Obiekt przebudowywano m.in. z użyciem cegły (m.in. dom mieszkalny interpretowany jako palatium), a w 2 ćwierci XVI w. przekształcono w renesansowe założenie z zabudową wzdłuż kurtyn.
| Lokalizacja | woj. opolskie, pow. strzelecki, gm. Ujazd |
|---|---|
| Współrzędne | 50.3912222, 18.3449111 |
| Obszar AZP | 95-41 |
| Chronologia | pełne średniowiecze, późne średniowiecze, nowożytność |
| Autorzy | Dominik Nowakowski |
| Data udostępnienia | 29.12.2025 |

Jak cytować?
Opis
Przynależność administracyjna i toponomastyka
- Współczesna: gmina Ujazd, pow. strzelecki, woj. opolskie.
- Historyczne jednostki administracyjne: okręg biskupi Ujazd (biskupstwo wrocławskie); następnie m.in. księstwo opolskie (po transakcji z 1443 r.); klucz ujazdowski.
- Nazwy historyczne: Ujazd (niem. Ujest); zapisy: 1222 – Viasd; 1245 – Viazd.
Kontekst przestrzenny, rozplanowanie, stan zachowania obiektu
W północnej części miasta, na krawędzi niewielkiej podmokłej doliny, na zachód od kościoła św. Andrzeja.
Wybór źródeł do dziejów miasta i zamku
- 1222 – książę Kazimierz I opolski zezwolił biskupowi wrocławskiemu Wawrzyńcowi na osadzanie chłopów na prawie niemieckim lub innym w należącym do biskupa okręgu Ujazd (in territorio beati Iohannis in Viasd) (SUb, I, nr 222)
- 1223 – biskup Wawrzyniec polecił swojemu nyskiemu wójtowi Walterowi lokację wsi i ośrodka targowego w biskupim okręgu Ujazd (SUb, I, nr 225)
- 1235–1239 – poświadczony Ujazd jako wzorcowy ośrodek dla lokacji wsi Klucz (SUb, II, nr 105, 158)
- 1245 – w bulli protekcyjnej papieża Innocentego IV dla biskupstwa wrocławskiego wymieniona villa Viazd (SUb, II, nr 287)
- 1255, 1261 – biskup Tomasz I wystawił dokumenty w Ujeździe (SUb, III, nr 144, 145, 361)
- 1260 – wzmiankowane miasto (civitas) biskupie Ujazd (SUb, III, nr 335)
- 1272 – biskup Tomasz II wystawił dokumenty w Ujeździe (SUb, IV, nr 159, 160)
- 1283–1290 – Stanisław, prokurator biskupi w Ujeździe (SUb, V, nr 45, 472)
- 1291 – Piotr, prokurator biskupi w Ujeździe (SUb, VI, nr 462)
- 1297 – biskup Jan wystawił dokumenty w Ujeździe, świadkował tamtejszy prokurator biskupi Rudolf (SUb, VI, nr 298, 318)
- 1305 – wzmiankowane wsie należące do prokuratorii biskupiej w Ujeździe (CDS, XIV, s. 91–93)
- 1306–1315 – biskup Henryk wystawił dokumenty w Ujeździe (RS 2894, 2964, 3486)
- 1327–1338 – wystawił tu dokumenty biskup Nankier (RS 4624, 5497, 6075, 6095, 6096)
- 1344 – wystawił tu dokumenty biskup Przecław (RŚl, I, nr 179)
- 1370 – w wyniku pojednania między biskupem Przecławem a księciem Bolkiem III opolskim Karol IV Luksemburski zobligował biskupa do zburzenia wszelkich budowli i fortyfikacji wzniesionych w czasie konfliktu w Ujeździe (czu Ujesd gebüwet und gevestet hette) (LuBS, II, s. 369)
- 1385 – Leopold von Zedlitz sprzedał Janowi von Czornberg wójtostwo w Ujeździe z uposażeniem (AAWr., sygn. KK 35; Lagerbuch, nr 1344)
- 1386 – Jerzy Nassengneffe, prokurator w Ujeździe (CDS, XXXVI, s. 22)
- 1401 – wystawił tu dokument biskup Wacław (AAWr., sygn. KK 37)
- 1411 – Stefan, prokurator biskupi klucza ujazdowskiego (AAWr., sygn. 03.05.1411)
- 1416 – Piotr i Mikołaj, wójtowie w Ujeździe (AAWr., sygn. LL 19)
- 1419–1420 – wystawił tu dokumenty biskup Konrad; wymieniony Hartman, biskupi sędzia dworski w Ujeździe (AAWr., sygn. KK 38; sygn. 18.12.1420)
- 1426 – wójt dziedziczny Piotr sprzedał wójtostwo Mikołajowi von Halbendorf; wymieniony biskupi sędzia dworski Mikołaj Buchwald (AAWr., sygn. KK 39)
- 1427 – wystawił tu dokument biskup Konrad (AAWr., sygn. KK 40)
- 1440 – Mikołaj Brzezinka, sędzia dworski (AAWr., sygn. KK 42)
- 1443 – biskup Konrad IV sprzedał księciu opolskiemu Bolkowi V miasteczko Ujazd z twierdzą (festen), okręgiem i przynależnościami (LuBS, II, s. 370–371)
- 1461–1466 – spór o klucz ujazdowski (Halt Ujest) oraz miasteczko i twierdzę Ujazd (Veste und Städtchen); biskup wykupił dobra, a w 1465 r. sprzedał je z prawem wykupu za 2500 guldenów księciu oświęcimsko-gliwickiemu Janowi (LuBS, II, s. 372–376; AAWr., sygn. KK 43; sygn. 30.12.1465)
- 1478 – dokument w Ujeździe wystawił książę oświęcimsko-gliwicki Jan (LuBS, I, s. 455)
- 1500 – biskup Jan Roth oświadczył, że wójt ujazdowski Mikołaj z Bierawy przejął od księżnej Barbary zastawione miasteczko i zamek (Feste) Ujazd; następnie biskup przekazał je Mikołajowi i Zofii w dożywocie (AAWr., sygn. KK 49; sygn. 31.03.1500)
- 1502 – Mikołaj z Bierawy i Zofia zobowiązali się do przestrzegania postanowień dokumentu dożywocia po uzyskaniu zgody kapituły (AAWr., sygn. KK 49)
- 1509 – Mikołaj z Bierawy z żoną Zofią sprzedali wójtostwo biskupowi Janowi Turzo; biskup przekazał im je następnie w dożywocie za 800 guldenów (AAWr., sygn. KK 50, 51)
- 1517 – wójt Mikołaj z Bierawy uzyskał jeszcze pewne dobra od biskupa Jana Turzo (Wetzel 1866, s. 14–15)
- 1521 – Mikołaj z Bierawy z Ujazdu (AAWr., sygn. 25.10.1521)
- 1524 – biskup Jakub sprzedał Mikołajowi z Bierawy klucz ujazdowski, zastrzegając sobie jurydykę sądową (Wetzel 1866, s. 15)
- 1554 – zmarł dziedzic klucza ujazdowskiego Mikołaj, syn Mikołaja z Bierawy (Wetzel 1866, s. 15)
- 1574 – synowie Mikołaja (II) z Bierawy złożyli hołd lenny biskupowi Marcinowi (Wetzel 1866, s. 15)
- 1592 – Ujazd kupił Sambor Dlugomil (Wetzel 1866, s. 15)
- 1609 – Jan Dlugomil sprzedał Ujazd biskupiemu staroście krajowemu (Wetzel 1866, s. 15)
Historia budowlana obiektu
W świetle wyników badań Jerzego Romanowa przeprowadzonych w 1978 r. najstarszym elementem zamku, datowanym ogólnie na XIII w., ma być wieża zbudowana z kamienia na planie zbliżonym do kwadratu o boku ok. 8,4 m, z narożnymi przyporami.
Faza I: wieża i obwód kamienny
Z pierwszą fazą zamku identyfikowany jest także mur obwodowy, sprzężony z wieżą, do której dobijał na wysokości przypór północnej i południowej. W partii fundamentowej mur o grubości 2,2 m zbudowany był z dużych eratyków granitowych oraz łamanych kamieni bazaltowych i wapiennych, spajanych silną zaprawą wapienną. Mur wzniesiono na planie prostokąta o zaokrąglonych narożach, lekko wybrzuszonych kurtynach i wymiarach 31,5 × 23,0 m. Brama wjazdowa była zlokalizowana we wschodniej kurtynie muru, na osi wschodniej ściany wieży. Zamek otoczony był podwójnym systemem wałów i fos.
Faza II: przebudowa z użyciem cegły, palatium i nowa brama
W drugiej fazie użytkowej obiekt przebudowano z użyciem cegły palcówki. W tym czasie podwyższono mury obwodowe, a w narożniku południowo-wschodnim oraz wzdłuż wschodniej kurtyny wybudowano prostokątny w planie, jednoprzestrzenny budynek. Jego ściany o grubości ok. 1,6 m były sprzężone z murem kurtynowym, który przewyższały. Obiekt ten został zinterpretowany jako pozostałości kilkupiętrowego reprezentacyjnego domu mieszkalnego – palatium. W wyniku rozbudowy zamku zlikwidowano dawną bramę, natomiast nową, o szerokości 2,1 m, założono w północnej kurtynie muru obwodowego, na północ od domu mieszkalnego.
Według J. Romanowa przebudowa mogła nastąpić na przełomie XIII i XIV w. lub na początku XV w. Materiałem datującym były pozyskane podczas badań wykopaliskowych nieliczne fragmenty ceramiki, wśród których występują ułamki sugerujące przyjęcie datowania przebudowy zamku na XV w.
Faza III: założenie renesansowe i nowożytne (2 ćwierć XVI w.)
Z trzecią fazą użytkową wiąże się budowa renesansowego założenia datowanego na 2 ćwierć XVI w. W tym czasie zniwelowano fortyfikacje ziemne, a dawną wieżę rozebrano, z wyjątkiem ściany zachodniej (i częściowo południowej), która stanowiła element kurtyny murów obwodowych. Wzdłuż kurtyn murów obwodowych wzniesiono budynki z piwnicami krytymi kolebami, natomiast na poziomie parteru zbudowano dwór z przelotową sienią.
Zamek, gruntownie przebudowywany w XVIII i XIX w., uległ zniszczeniu w czasie działań wojennych w 1945 r., po których popadł w ruinę.
Chronologia: zamek biskupi z XIII-XIV w., przebudowany w XV i XVI w., a następnie w XVIII i XIX w.
Literatura
Konkretne wzmianki (wybór): SUb I, nr 222, 225; SUb II, nr 105, 158, 287; SUb III, nr 144, 145, 335, 361; SUb IV, nr 159, 160; SUb V, nr 45, 472; SUb VI, nr 462, 298, 318; CDS XIV, s. 91–93; CDS XXXVI, s. 22; RS 2894, 2964, 3486, 4624, 5497, 6075, 6095, 6096; RŚl I, nr 179; LuBS II, s. 369, 370–371, 372–376; LuBS I, s. 455; AAWr., sygn. KK 35, KK 37, KK 38, KK 39, KK 40, KK 42, KK 43, KK 49, KK 50, KK 51; Lagerbuch, nr 1344; Wetzel 1866, s. 14–15; Katalog Zabytków 1961, s. 49, 52; Grundmann 1982, s. 166; Kajzer, Kołodziejski, Salm 2001, s. 515; Romanow 2002, s. 118–124.
AAWr = Archiwum Archidiecezjalne we Wrocławiu Technical Report
Archiwum Archidiecezjalne we Wrocławiu 0000.
Burgen, Schlösser und Gutshäuser in Schlesien, Bd. 1. Die mittelalterlichen Burgruinen und Wohntürme Book
Frankfurt am Main, 1982.
Leksykon zamków w Polsce Book
Warszawa, 2001.
KZS VII = Województwo opolskie. Katalog zabytków sztuki w Polsce, tom VII Book
Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. 7, Warszawa, 1961, (s. 49, 52).
Zamek w Ujeździe (województwo opolskie) Journal Article
In: Tarnogórski Rocznik Muzealny, vol. 1, pp. 118–124, 2002.
CDS XIV = Codex Diplomaticus Silesiae, Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis, Bd. XIV Collection
Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis, Breslau, 1889, (także skrótowo jako LfeV; Lf; LF).
CDS XVI = Codex Diplomaticus Silesiae, Regesten zur Schlesischen Geschichte, Bd. XVI: 1301-1315 (RS nr 2616-3542) Collection
Breslau, 1892, (używany również skrót 'RS' lub 'RSIV').
CDS XXII = Codex Diplomaticus Silesiae, Regesten zur Schlesischen Geschichte, Bd. XXII: 1327-1333 (RS nr 4600-5278) Collection
Breslau, 1903, (używany również skrót 'RS').
CDS XXIX = Codex Diplomaticus Silesiae, Regesten zur schlesischen Geschichte, Bd. XXIX: 1334-1337 (RS nr 5279-6020) Collection
Breslau, 1923, (używany również skrót 'RS').
CDS XXX = Codex Diplomaticus Silesiae, Regesten zur schlesischen Geschichte 1338-1342, Bd. XXX (RS nr 6021-6988) Collection
Breslau, 1925.
CDS XXXVI = Codex Diplomaticus Silesiae, Die Inventare der nichtstaatlichen Archive Schlesiens. Neisse. 1, Stadt Neisse, Bd. XXXVI Collection
Breslau, 1933.
LuB 1 = Lehns- und Besitzurkunden Schlesiens und seiner einzelnen Fürstenthümer im Mittelalter, Bd. 1 Collection
Leipzig, 1881, (Publicationen aus den königlichen preußischen Staatsarchiven Bd. 7; alternatywne skróty: LuBS, LBuS).
LuB 2 = Lehns- und Besitzurkunden Schlesiens und seiner einzelnen Fürstenthümer im Mittelalter. Bd. 2 Collection
Leipzig, 1883, ( alternatywne skróty: LuBS, LBuS).
SUb I = Schlesisches Urkundenbuch. Bd. I: 971-1230 Collection
Köln, 1963.
SUb II = Schlesisches Urkundenbuch. Bd. II: 1231-1250 Collection
Köln-Graz-Wien, 1977.
SUb III = Schlesisches Urkundenbuch. Bd. III: 1251-1266 Collection
Köln, 1984.
SUb V = Schlesisches Urkundenbuch. Bd. V: 1282-1290 Collection
Köln-Weimar-Wien, 1993.
SUb VI = Schlesisches Urkundenbuch. Bd. VI: 1291-1300 Collection
Köln, 1998.
SUb IV = Schlesisches Urkundenbuch. Bd. IV: 1267-1281 Collection
Köln-Weimar-Wien, 1988.
Geschichte der Stadt, Herrschaft und Festung Cosel Book
NA, Berlin, 1866, (NA).
RŚl I = Regesty śląskie. T. I, 1343-1348 Collection
Wrocław, 1975.
Ilustracje





















